القاب و نام های بانوان بزرگ دین

بانوان بزرگ دین یا زنان برتر اسلام عبارتند از: حضرت فاطمه (س)، حضرت خدیجه (س)، حضرت مریم (س) و حضرت آسیه (س) هستند. این بانوان گرامی اسلام، القاب و نام ها و کنیه هایی دارند که ما در این مقاله از زندگی اسلامی به همین موضوع می پردازیم و القاب و نام های بانوان بزرگ دین را برای شما عزیزان شرح می دهیم.

القاب و نام های بانوان بزرگ دین

رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: مردان زیادی به درجه بلند کمال رسیده‏اند ولی از طایفه زنان تنها چهار زن کاملند: آسیه ( زوجه فرعون ) و مریم ( مادر حضرت عیسی علیه السلام ) و خدیجه ( زوجه مبارکه رسول خدا ) و فاطمه ( دختر گرامی رسول خدا )

سؤال: اما کدامیک از این چهار زن کامل افضلند؟ برای پاسخ به این سوال به این روایت توجه کنید: پیامبر گرامی اسلام فرمود: مادر حسن و حسین، افضل و والا مقام‏ترین زنهای اهل زمین است.

در حدیث است که روز قیامت آسیه و مریم و خدیجه در جلوی فاطمه زهرا علیهاسلام راه می‏روند و آنحضرت را مانند پیشقراولان و نگهبانان، با احترام، به سوی بهشت می برند.

چهار زن بهشتی: رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود بهشت مشتاق دیدار چهار زن است: مریم بنت عمران (مادر حضرت عیسی علیه السلام)؛آسیه بنت مزاحم (زوجه فرعون) که در قیامت زوجه رسول خدا خواهد بود؛ خدیجه بنت خویلد زوجه رسول خدا در دنیا و آخرت؛ فاطمه بنت محمد صلی الله علیه و آله و سلم

القاب حضرت فاطمه (س) از بانوان بزرگ دین

می‌توان فاطمه را از محبوبترین شخصیت‌ها در نزد شیعیان نامید، بسیاری از شیعیان برای وی مقامی والا قائلند و معتقدند که فاطمه (درود خداوند بر او) جبرئیل را می‌دیده‌است و حتی پس از فوت حضرت محمد، از او گونه‌ای از وحی را دریافت می‌نموده‌است که البته کیفیت این وحی با قرآن متفاوت بوده، تمامی آن، در مصحف فاطمه گرد آوری شده‌است که نزد امامان شیعه بوده‌است. از همین روی او را محدثه لقب می‌دهند، آنچنانکه مریم را نیز محدثه می‌نامند.

برخی از مسلمانان به وی لقب «مریم دوم» یا «مریم کبری» نیز داده‌اند. به عقیده بسیاری از مسلمانان خدیجه (سلام الله) مادر فاطمه (علیها سلام) نیز همچون فاطمه از بهترین زنان و مقدس‌ترین زنان تاریخ بشمار می‌آید. این دو در امور اسلامی و اخروی مربوط به زنان، نقش مهمی را ایفا می‌نمایند. همچنین امامان شیعه و سادات از طریق فاطمه و علی ابن ابی‌طالب از نسل محمد مصطفی به حساب می‌آیند. تا آنجا که در طول تاریخ به فرزندان فاطمه، «پسران رسول خدا» (ابن رسول‌الله)، گفته می‌شده‌است.

اینکه اهل بیت بعقیده شیعیان، فقط فاطمه و همسر و فرزندانش محسوب گردند یا به‌نظر اکثر اهل سنت شامل زنان محمد نیز گردد، به هرحال فاطمه را از تقدیس و طهارتی که قرآن برای اهل بیت برشمرده، مستثنی نخواهد کرد. این آیه از قرآن تأکید دارد که «خواست خداوند بر این است تا هرگونه پلیدی و ناپاکی را از اهل بیت دور نماید و ایشان را پاک‌ترین پاکان قرار داده‌است.

نام‌های حضرت فاطمه (س)

فاطمه زهرا دختر محمد به گفته امام ششم شیعیان، جعفر صادق دارای ۹ نام مخصوص بوده:

فاطمه از القاب حضرت فاطمه (س)

از محمد بن علی (درود خداوند بر او)، امام پنجم شیعیان روایت شده: خداوند فاطمه زهراء را از جهل و پلیدی جدا نموده‌است، لذا «فاطمه» نام گرفته‌است. سپس ادامه دادند: به خدا قسم، خداوند در عالم پیمان و عهد (عالم ذر) فاطمه را از جهل و پلیدی جدا کرده‌است.

صدیقه از القاب حضرت فاطمه (س)

به زنی صدیقه گویند که بسیار راستگو باشد. زنی که هم در عمل، هم در گفتار و هم در اعتقادات و ایمان صادق باشد.

از علی بن موسی (امام هشتم شیعه)، روایت شده: فاطمه زهرا زنی «بسیار راستگو» بود و شهیده از این دنیا رفت.

عایشه گوید: کسی را راستگوتر از فاطمه زهرا، غیر از پدرش (پیامبر اسلام) ندیدم.

مبارکه از القاب حضرت فاطمه (س)

بَرَکَتْ یعنی فایدهٔ ثابت.

عبداللَّه بن سلیمان می‌گوید: اوصاف پیامبر اسلام را در انجیل خواندم که او زیاد نکاح می‌کند و نسل کمی خواهد داشت و نسل او از «دختری مبارک» به وجود خواهد آمد که برای او خانه‌ای در بهشت آماده گشته‌است…

طاهره از القاب حضرت فاطمه (س)

طاهره یعنی زن پاکیزه از نجاست و نقص.

باقر، امام پنجم شیعیان، از پدران خود نقل کرد: فاطمه زهرا چون از هرگونه پلیدی و گناه پاک بود، «طاهره» نامیده شد. هرگز فاطمه زهرا خون حیض یا خون نفاس ندید.

آیهٔ تطهیر که در وصف پاکی اهل‌بیت نازل شده‌است، این گونه می‌گوید: «إنّمإ؛ ّ یرید اللَّه لیذهب عنکم الرجس أهل البیت و یطهّرکم تطهیراً»، همانا خدا چنین می‌خواهد که رجس و هر آلودگی را از شما خانوادهٔ نبوت ببرد و شما را از هر عیب، پاک و منزه گرداند.

زکیه از القاب حضرت فاطمه (س)

زَکیّه در لغت پاکیزه بودن و رشد و نمو را معنی می‌دهد. پاکیزه بودن از هرگونه رجس، گناه یا صفات رذیله، که در شرح نام «طاهره» آمده.

مباهات علی بر همسری با فاطمه زهرا «من شوهر بتول، سرور زنان عالم هستم. فاطمه‌ای که اهل تقوا، پاکدامنی و نیکوکاریست، او که از طرف خداوند هدایت شده‌است، دوست، دوست خداست، بهترین دختر و فرزند پیامبر خداست، ریحانهٔ پیامبر اکرم است…» «… درود بر تو ای زن با فضیلت! و ای زنی که از هر آلودگی خود را پاک نموده‌ای.»

راضیه از القاب حضرت فاطمه (س)

فاطمه دارای صفت رضا بود، یعنی هر سختی و مصیبت و رنجی را که خداوند برای او مقدر کرده بود، تحمل می‌کرد و به آن راضی بود.

جابر بن عبداللَّه گوید: پیامبر اسلام وارد منزل فاطمه زهرا شد در حالی که عبایی از پشم شتر بر دوش حضرت فاطمه بود و با دست آسیا می‌کرد. پیامبر نگاهی به فاطمه زهرا نمود و فرمود: عجله کن و تلخیهای دنیا را تحمل کن تا فردا (در بهشت) به نعمتهای آخرتی نائل گردی، چرا که خداوند بر من نازل کرده‌است که آنقدر پروردگارت به تو می‌بخشد که تو راضی شوی، و لسوف یعطیک ربّک فترضی.»

مرضیه از القاب حضرت فاطمه (س)

فاطمه دارای صفت رضا بود، یعنی هر سختی و مصیبت و رنجی را که خداوند برای او مقدر کرده بود، تحمل می‌کرد و به آن راضی بود. «مرضیه» بود، یعنی در این مقام به درجه‌ای رسیده بود که خداوند نیز اعمال او را تأیید می‌کرد و از تمامی اعمال او راضی بود.

عبدالرحمن بن المثنی گوید: به امام صادق گفتم: فدایتان شوم چرا فرزندان امام حسین بر فرزندان امام حسن برتری دارند (فرزندان امام حسین امام قرار گرفتند اما فرزندان امام حسن چنین نشدند) در حالی که هر دو از یک پدر و مادر هستند. جبرئیل بر پیامبر نازل شد و گفت: خداوند فرزندی به شما خواهد داد که امتت پس از شما او را خواهند کشت.

پیامبر اسلام به جبرئیل فرمود: به چنین فرزندی نیاز ندارم و سه مرتبه این کلام را تکرار فرمود و سپس علی را در جریان این سخن قرار داد که جبرئیل از طرف خداوند به او خبر داده‌است که پسری برای تو به دنیا می‌آید، امتم بعد از من او را می‌کشند حضرت علی عرضه داشت: ای رسول خدا! چنین فرزندی را نمی‌خواهیم.

سه مرتبه این کلام را به حضرت علی فرمود و سپس افزود: امامت و وراثت باید از طریق فرزندان همین پسر شهید منتقل گردد پس به دنبال فاطمه فرستاده و به او پیام داد: خداوند بشارت پسری را می‌دهد که امتم پس از من او را می‌کشند فاطمه عرضه داشت: پدر جان! به چنین فرزندی احتیاجی ندارم سه مرتبه این سخن تکرار شد، پس از آن پیامبر به فاطمه خبر داد که امامت و وراثت باید از طریق همین فرزند منتقل گردد.

فاطمه زهرا به پدر گفت: راضی به رضای خداوند هستم (اگر او چنین می‌خواهد من حرفی ندارم) ، پس فاطمهٔ زهرا به امام حسین باردار گردید و بعد از شش ماه به دنیا آمد (هیچ نوزادی شش‌ماهه زنده نمانده مگر امام حسین و حضرت عیسی).

محدثه از القاب حضرت فاطمه (س)

نام محدثه دارای دو تلفظ است:

«محدثه» به فتح دال، یعنی زنی که برای او حدیث گفته می‌شد. فرشتگان با فاطمه زهرا سخن می‌گفتند. محدثه جزو زیباترین القاب آن حضرت بوده و چه زیباست کسی که فرشته‌ها او را برای مصاحبت برانگیزند …

جعفر صادق فرمود: فاطمه را «محدثه» گویند، چون ملائکه از آسمان به پایین می‌آمدند و همانگونه که ملائکه با حضرت مریم سخن می‌گفتند، با حضرت زهرا نیز سخن می‌گفتند. شبی حضرت از فرشتگان سؤال نمود: آیا برترین زن عالم، حضرت مریم دختر عمران نیست؟ فرشتگان عرضه داشتند: حضرت مریم سرور زنان زمان خود بود، اما خداوند شما را برترین زن جهان قرار داده‌است، هم در زمان خودت و هم در زمان حضرت مریم و سرور همهٔ زنان از اول عالم تا آخر جهان.

محمد پسر ابوبکر گوید: وقتی آیه «و ما أرسلنا من قبلک من رسول و لا نبیّ و لا محدث» نازل شد من گفتم: آیا فرشتگان با غیر از پیامبران نیز سخن می‌گویند؟ «امام صادق فرمود: حضرت مریم پیامبر نبود ولی «محدثه» بود، یعنی فرشتگان با او سخن می‌گفتند. مادر موسی نیز محدثه بود، ولی پیامبر نبود. ساره همسر حضرت ابراهیم، محدثه بود، امّا پیامبر نبود. فرشتگان با او ملاقات نمودند و بشارت اسحاق و یعقوب را به او دادند؛ و فاطمه زهرا ملائکه را می‌دید و از آنها حدیث می‌شنید، اما پیامبر نبود.

«محدثه» بکسر دال یعنی زنی که برای دیگران نقل حدیث می‌کند.

زهراء از القاب حضرت فاطمه (س)

زهراء، مؤنث الزهراء است، که در لغت، درخشنده، روشن، معنی می‌دهد.

جابر از حسین سؤال کرد: چرا فاطمه را «زهراء» نامیده‌اند؟ او فرمود: خداوند فاطمه را از نور عظمت خود آفرید. وقتی فاطمه درخشید، زمین و آسمان را نورانی کرد. چشمهای ملائکه غرق نور شد و خداوند را سجده کردند و از روی تعجب گفتند: خداوندا! این چه نوری است؟ وحی شد که این یکی از نورهای من است، در آسمان جایش دادم و او را از طریق پیامبر متولد گردانیدم و او را بر همهٔ پیامبران برتری دادم و از آن نور، ائمهٔ هدی به وجود آمدند، تا دستورات مرا اجرا نمایند و مردم را هدایت کنند، آنها بعد از قطع شدن وحی، جانشینان من در زمین هستند.

عایشه می‌گوید: شب هنگام، ما در نور صورت فاطمه زهرا خیاطی، پشم‌ریسی و بافندگی می‌کردیم و چون صورتی بسیار درخشنده داشت «زهراء» نامیده شد.

دیگر القاب حضرت فاطمه (س)

لقب‌های فاطمه فراوان است که قسمت کمی از آن به این صورت است:

انسیه، بتول، تقیه، حبیبه، حُرَّه، حوراء، حوریه، راکعه، رشیده، رضیه، ریحانه، زهره، ساجده، سعیده، سیده، شهیده، صابره، صادقه، صدوقه، طیبه، عارفه، عالیه، عذراء، عزیز، علیمه، عدیله، فاضله، فریده، کریمه، کوثر، کوکب، مبشره، محموده، مطهره، معصومه، ملهمه، ممتحنه، منصوره، موفقه، مهدیه، مؤمنه، ناعمه، نقیّه، والهه، وحیده، انسیه، نوریه، حانیه، رحیمه، رشیده، محترمه، صابره، سلیمه، صفیه، حدیثه، محتشمه، جلیله، حکیمه، فهیمه، حنانه، حسنا، مرضیه، هدی

کنیه‌های حضرت فاطمه (س)

کنیه، برای تعظیم و تکریم اشخاص به کار می‌رود. فاطمه کنیه‌های زیادی دارد، که تعدادی از آنها بدین صورت است:

  • اُمّ‌الحسن
  • اُمّ‌الحسین
  • اُمّ‌المحسن
  • اُمّ‌الأئمه
  • اُمّ‌أبیها
  • اُمّ‌الخیره
  • اُمّ‌المؤمنین
  • اُمّ‌الأخیار
  • اُمّ‌الفضایل
  • اُمّ‌الأزهار
  • اُمّ‌العلوم
  • اُمّ‌الأسماء

القاب حضرت خدیجه (س) از بانوان بزرگ دین

1.طاهره

زرقانی گوید: «…و کانت تدعی فی الجاهلیّه بالطّاهره لشدّه عفافها؛ خدیجه در دوران (تیره) جاهلیت بخاطر شدّت عفافش طاهر و پاکیزه خوانده می شد.»

و یکی دیگر از نویسندگان اهل سنّت می گوید: «و کانت فی الجاهلیّه الطّاهره؛ او (خدیجه) در دوران جاهلیت پاک و طاهر بود.»

علّامه مامقانی فقیه و رجال شناس نامدار معاصر نیز در وصف خدیجه آورده است: «کانت تدعی فی الجاهلیّه الطاهره»

2.سیده زنان قریش

یکی از دانشمندان اهل سنّت می نویسد: «و کانت تسمّی سیّده نساء قریشٍ؛ خدیجه سیده زنان قریش نامیده شده بود.»

در آخرین لحظات که در بستر مرگ افتاده بود گریه می کرد. اسما به او گفت: «اتبکین و انت سیّده نساء العالمین و انت زوجه النّبیّ و مبشّرهٌ علی لسانه بالجنّه؛ آیا گریه می کنی؟ در حالی که شما سرور زنان عالمیان(زمان خود) و همسر پیامبر هستی، و بر زبان نبی بشارت بهشت داده شده ای.»

3.مبارکه

مبارکه که به معنای بالندگی و نیک بختی و افزایش آمده است.و راغب این چنین معنی می کند: «اصل البرک صدر البعیر ـ و البرکه ثبوت الخیر الالهی فی الشی ء».

این لقب پیش از ولادت آن بانو بر زبان خداوند متعال خطاب به مسیح آمده است آنجا که نشانه های پیامبر خاتم را ترسیم می کند، می فرماید: «نسله من مبارکهٍ و هی ضرّه امّک فی الجنّه؛ نسل او (پیامبر خاتم) از (بانوی) مبارکه است که او همدم مادرت(مریم) در بهشت است.»

علی (ع) نیز در اشعاری جانسوز که در رثای او فرموده، می فرماید:

…مهذّبهٌ قد طیّب اللّه خیمه مبارکهً و اللّه ساق لها الفضلا

بانوی خود ساخته که خداوند خیمه و گرداگردش را پاکیزه ساخته است بانوی پر برکتی که خدا او را (به خاطر پاکی و..)به سوی فضیلت سوق داده است.»

و از عبداللّه بن سلیمان ـ که باتورات و انجیل و عالمان مسیحی و یهودی آشنا بود ـ نقل شده است که: ما در نویدها و بشارت های انجیل درباره آخرین پیامبر خدا چنین خواندیم که خدا خطاب به مسیح فرمود: آن حضرت در زندگی خویش همسرانی بر می گزیند با این حال نسل خیلی زیاد نخواهد شد. نسل ماندگار او از زن با برکت و مبارکه ای است که در بهشت پر طراوت جای دارد: «…انّما نسله من مبارکه لها بیتٌ فی الجنه….»

4.صدّیقه خدیجه

صدیق که به معنای راستگویی و با راست بودن گفتار و عقیده است، از دیگر القاب آن بانوی با عظمت است. قرآن کریم می فرماید: «و الذین آمنوا باللّه و رسوله اولئک هم الصدیقون؛ و کسانی که به خدا و پیامبر او ایمان آورده اند، آنان همان راستگویانند.»

این آیه می گوید: کسی که ایمان واقعی به خدا و رسولش داشته باشد جزء صدیقین است. یقیناً حضرت که دوّمین مسلمانی است که به پیامبر اکرم(ص) ایمان آورده است مصداق این آیه شریفه می باشد و همچنین مصداق آیه ذیل نیز می باشد که می فرماید: «و من یطع اللّه و الرسول فاولئک مع الّذین انعم اللّه علیهم من النبیّین و الصدّیقین و الشّهداء و الصّالحین و حسن اولئک رفیقاً؛ و هر که از خدا و پیامبرش فرمان برد همراه کسانی خواهد بود که خدا به آنان نعمت ارزانی داشته است همچون پیامبران و صدّیقان و شهیدان و شایستگان و اینان چه نیکو رفیقانند.»

حضرت خدیجه هم خود از صدّیقان است و هم همراه صدیقان (از جمله حضرت مریم (ع)) در بهشت.

در فرازی از زیارت نامه پیامبر اکرم(ص) می خوانیم: «السّلام علی ازواجک الطّاهرات الخیرات، امّهات المؤمنین،خصوصاً الصّدیقه الطاهره…خدیجه الکبری امّ المؤمنین…؛سلام بر همسران پاک نیکو کردارت که مادران مؤمنین هستند به ویژه بر آن بانوی صدیقه پاک (سرشت) خدیجه کبری مادر مؤمنین باد.»

در ذیل جملات فوق به صفت و لقب دیگری از آن بانو اشاره شده است که عبارت است از «خدیجه کبری» بانوی ارجمند که او را بخاطر ژرف نگری و درست اندیشی و پاک منشی و آراستگی به ارزش های والای انسانی به این نام خوانده اند چرا که او در شرایطی بود که پیامبر در تدبیر امور و ساماندهی شؤون و در همه ابعاد زندگی اجتماعی و سیاسی او را به عنوان وزیر و معاون و مشاور بزرگ خویش از جامعه زنان می نگریست و از خرد بزرگ و درایت نیکو و مدیریت تحسین برانگیز او بهره می گرفت.

و زینب(س) نیز به این وصف و لقب در صحرای کربلا، در کنار اجساد شهدا، اشاره کرد آنجا که فریاد برآورد «الی اللّه المشتکی و الی محمّدٍ المصطفی…و الی خدیجه الکبری؛ به سوی خدا و نزد پیامبر خدا محمد(ص) و خدیجه کبری شکایت می برم.

5. غرّاء(بلند جایگاه)

در دعای ندبه آن بانو با عنوان غراء که به مفهوم بلند جایگاه و پرفراز و پر معنویت آمده یاد شده آنجا که می خوانیم: «این ابن النّبیّ المصطفی و ابن علیّ المرتضی و ابن خدیجه الغرّاء و ابن فاطمه الکبری؛کجا است پسر نبی برگزیده و پسر علی مرتضی و خدیجه غراء و بلند جایگاه و پسر فاطمه کبری.»

جناب ابوطالب نیز در حین خواستگاری از خدیجه به بلند مرتبگی آن بانو اشاره دارد آنجا که می گوید:

«انّ ابن اخینا خاطبٌ کریمتکم الموصوفه بالسّخاء و العفّه وهی فتاتکم المعروفه المذکوره فضلها الشّامخ خطبها…؛اینک برادر زاده ما محمد(که بی نیاز از وصف و ستایش است) به خواستگاری دخت گرامی شما که دارای وصف بخشندگی و عفت می باشد، همان دختر شما که شهره آفاق است و برتریش زبانزد همگان، و مقامش ارجمند (و بلند مرتبه) است.»

در جملات فوق علاوه بر بلند مرتبگی(الشّامخ خطبها) آن بانو به چند صفت قابل تمجید آن بانو نیز اشاره شده است: 1ـ کریم و بزرگوار 2ـ سخاوتمند و بخشش گر 3ـ عفت و پاکدامنی 4ـ معروفه و شناخت شده در بین مردم و جامعه.

6.زکیّه

در مفردات راغب درباره زکیّه می خوانیم: «اصل الزکاه النموّ الحاصل من برکه اللّه؛ اصل زکات به معنای بالندگی است که از برکت خداوند بدست می آید.»

در قرآن کریم هم، ماده زکی به معنای پاکی و پاکیزگی بی گناهی و رشد و بالندگی  به کار رفته است.

حضرت خدیجه نیز به تناسب پاکیزگی و رشد و بالندگی و آراستگی به ویژگی های اخلاقی و کارهای شایسته، به لقب «زکیّه» خوانده شده است.

در زیارت نامه پیامبر اکرم(ص) می خوانیم: «السّلام علی ازواجک الطّاهرات خصوصاً…الزّکیه خدیجه الکبری؛(32) سلام بر همسران پاکت خصوصاً بانوی پاک سرشت خدیجه کبری باد.»

7. راضیّه، مرضیّه

راضیه کسی است و نفسی است که از تدبیر و تقدیر حکیمانه خدا خشنود و راضی باشد، و مرضیّه به نفسی گفته می شود که مورد پسند الهی باشد و خداوند از رفتار و گفتار او اعلام رضایت کند. راغب می گوید: در قرآن کریم می خوانیم: «یا ایّتها النّفس المطمئنه ارجعی الی ربّک راضیّهً مرضیه؛ ای روح آرام یافته! به سوی پروردگارت بازگرد در حالی که هم تو از او خشنودی و هم او از تو خشنود است.»

در واقع این دو واژه بیانگر برترین و عظیم ترین مقامات روح ونفس انسانی است که می تواند به آن دست یابد، نتیجه راضیّه و مرضیّه بودن آن است که روح به مرحله مطمئنه صعود کند لذا در روایات بر امام حسین(ع) تطبیق شده است. حضرت صادق(ع) فرمود: «سوره فجر را در هر نماز واجب و مستحب بخوانید که سوره حسین بن علی(ع) است…»

در زیارت نامه پیامبر اکرم(ص) این دو لقب با عظمت به خدیجه کبری داده شده است:

«السّلام علی ازواجک الطّاهرات الخیرات…خصوصاً الصدیّقه…الرّاضیه المرضیّه خدیجه الکبری امّ المؤمنین؛سلام بر همسران پاک و نیکو کردارت، خصوصاً بانوی صدیقه و خشنود از خدا و مورد پسند الهی، خدیجه کبری مادر مؤمنان.»

آری خدیجه کبری به گونه ای زندگی کرد و در راه اسلام فداکاری نمود که مورد رضایت الهی قرار گرفت و «مرضیّه» لقب یافت و آن چنان در مقابل تقدیرات الهی (از محاصره اقتصادی گرفته تا تنهایی و رنج ها و بیماریها و دادن ثروتها و…) تسلیم و راضی بود که به لقب «راضیه» ارتقاع درجه یافت.

در ضمن جملات زیارت نامه پیش گفته به شش لقب، از لقبهای پر افتخار آن بانو اشاره شده است:

  1. ـ «صدیقه» یا گواهی کننده و تصدیق کننده حق، با رفتار و کردار شایسته خویش.
  2. ـ «طاهره» یا پاک سرشت و پاک روش.
  3. ـ «زکیّه» یعنی پاک و بالنده از نظر جسم و روح.
  4. ـ «راضیه» یعنی خشنود از تقدیرات الهی.
  5. ـ «مرضیه» یعنی انسانی که خداوند از رفتار و کردار او خشنود است.
  6. ـ «خدیجه کبری» که به معنای بانوی ارجمند و بلند مرتبه است.

القاب حضرت مریم (س) از بانوان بزرگ دین

در سنت مسیحی، القاب و عناوین فراوانی را در مورد حضرت مریم به کار برده‌اند؛ القابی که در بسیاری از موارد، دارای مفاهیم خاص الهیاتی نیز می‌باشد. از جمله این القاب می‌توان به موارد ذیل اشاره کرد:

حوای جدید، باکره‌ی مقدس، مادر خدا، ستاره دریا، شفیعه، مادر فیض الهی، مادر بسیار پاکیزه، آئینه‌ی عدالت، قرارگاه حکمت، آوند روحانی، رُز رازگونه، صندوق عهد، دروازه‌ی آسمان، ملجأ گناهکاران و ملکه‌ی فرشتگان.

یکی از دیگر القاب پرکاربرد در مورد حضرت مریم “بانوی مصیبت‌ها” است که اشاره به تحمل رنج مصلوب شدن مسیح دارد.

القاب حضرت آسیه (س) از بانوان بزرگ دین

آسیه بنت مزاحم (Bithiah) یکی از چهار زن برگزیده در دین اسلام است. کلمه آسیه در لغت به معنی شفادهنده است، و نام او را از نام آمنیا ملکهٔ مصر مشتق دانسته‌اند. نام آسیه در قرآن نیامده است. بر اساس قرآن و روایات اسلامی، آسیه همسر فرعون معاصر موسی است. مورخان او را همسر فرعون مصر رامسس دوم دانسته‌اند. بر اساس قرآن، آسیه هنگامی که موسی را از آب گرفتند حاضر بود و فرعون را به زنده نگاه داشتن موسی ترغیب کرد. به اعتقاد مسلمانان، آسیه یکی از نخستین کسانی بود که به دین توحیدی موسی ایمان آورد. مسلمانان آسیه را از چهار زن مقدس برگزیده می‌دانند.

در مجمع البیان آمده است: آسیه دختر مزاحم از بنی‌اسرائیل بود. فرعون او را به زنی گرفت. او از نسل انبیا بود و بر مؤمنان رحم می‌کرد و احسان می‌نمود. در مرگ اسیه نوشته اند که او بهموسی ایمان اورد و فرعون را بنده ذلیل خدا دانست وفرعون دستور داد آسیه را چهار میخ کشیدند و به انواع شکنجه عذاب داد. برخی مورخان، از جمله محمد بیومی مهران استاد برجسته دانشگاه اسکندریه، حدس زده‌اند که آسیه همان آیسه نُفرِت همسر رامسس دوم (فرعون زمان موسی) است.

حضرت فاطمه زهرا (س) 104 اسم و لقب زیبا دارند

  1. ـ سیّده : بانو
  2. ـ انسیّهحوراء : انسان بهشتی
  3. ـ نوریّه : موجودی از حقیقت نوری
  4. ـ حانیّه : دلسوز فرزندان
  5. ـ عُذراء : دوشیزه
  6. ـ کریمه : بزرگوار
  7. ـ رحیمه : با محبت ومهربان
  8. ـ شهیده : شهید شده
  9. ـ عفیفه : پاکدامن
  10. ـ قانعه : کم توقع
  11. ـ رشیده : کامل
  12. ـ شریفه : شرافتمند
  13. ـ حبیبه : دوست وبا محبت
  14. ـ محرّمه : گرامی و مورد احترام
  15. ـ صابره : پایدار
  16. ـ سلیمه : سالم، اهل سازش، بی عیب ونقص
  17. ـ مکرمه : بزگوار وگرامی
  18. ـ صفیّه : برگزیده
  19. ـ عالمه : دانشمند
  20. ـ علیمه : دانا
  21. ـ معصومه : نگهداشته شده،بی گناه
  22. ـ مغضوبه : ربوده شده،کسی که حقش غصب شده
  23. ـ مظلومه : ستمدیده
  24. ـ میمونه : خوش یمن وبابرکت
  25. ـ منصوره : یاری شده ، خداوند او را یاری کرده است
  26. ـ محتشمه : با حشمت و احترام
  27. ـ جمیله : زیبا
  28. ـ جلیله : بزرگ
  29. ـ معظّمه : احترام گذاشته شده ، گرامی
  30. ـ حامله البلوی بغیر شکوی : بلا کش نستوه بی شکوه و شکایت
  31. ـ حلیفه العباده و التقوی : قسم خورده ی پرستش و پرهیزکاری
  32. ـ حبیبه الله : محبوب خدا
  33. ـ بنت الصّفوه : دخترِ برگزیده
  34. ـ رکن الهدی : پایه ی هدایت
  35. ـ آیه النّبوّه : نشان نبوّت
  36. ـ شفیعه العصاه : شفاعت کننده ی گناهکاران
  37. ـ اُمّ الخیره : مادر نیکوکاران
  38. ـ تفّاحه الجنّه : سیب بهشتی
  39. ـ مطهره : پاکیزه شدن
  40. ـ سیدهالنساء : بزرگبانویزنان
  41. ـ بنت المصطفی : دختر حضرت مصطفی(ص)
  42. ـ صفوه الرّبّها : برگزیده ی پروردگار
  43. ـ موطن الهدی : جایگاه هدایت
  44. ـ قرّه العین المصطفی : نور چشم پیامبر اکرم(ص)
  45. ـ بضعه المصطفی : پاره ی تن پیامبر(ص)
  46. ـ مهجه المصطفی : خون زندگی قلب مصطفی(ص) ، آخرین قطرات خون در قلب که موجب ادامه ی حیات است
  47. ـ بقیّه المصطفی : بازمانده ی حضرت رسول(ص)
  48. ـ حکیمه : با حکمت و دارای فهم و ادراک حکیمانه
  49. ـ فهیمه : با فهم
  50. ـ عقیله : خردمند
  51. ـ محزونه : غمگین
  52. ـ مکروبه : دل شکسته
  53. ـ علیله : بیمار و مریض
  54. ـ عابده : پرستنده
  55. ـ زاهده : پارسا
  56. ـ قوّامه : شب زنده دار
  57. ـ باکیه : گریه کننده
  58. ـ بقیّه النّبوّه : باز مانده ی پیامبری
  59. ـ صوّامه : بسیار روزه گیر
  60. ـ عطوفه : با عاطفه و محبّت
  61. ـ رئوفه : دلسوز و مهربان
  62. ـ حنّانه : غمخوار و با محبّت
  63. ـ بِرّه : نیکوکار
  64. ـ شفیقه : دلسوز و مهربان
  65. ـ إنانه : دردمند
  66. ـ والده الصّبتین : مادر دو نواده ی پیامبر
  67. ـ دوحه النّبی : شاخسار پیامبر
  68. ـ نور سماوی : نور آسمانی
  69. ـ زوجه الوصیّ : همسر جانشین پیامبر
  70. ـ بدر تمام‌ : ماه شب چهارده
  71. ـ غرّه غراء : سپید رویِ نورانی
  72. ـ درّه بیضاء : گوهر تابناک
  73. ـ روح أبیها : روان پدر بزرگوارش حضرت رسول(ص)
  74. ـ واسطه قلّاده الوجود : حلقه ی اتصال زنجیر هستی
  75. ـ درّه البحر الشّرف و الجود : در دریای شرافت و سخاوت
  76. ـ ولیّه الله : دوست خدا و کسی که خدا او را ولی قرار داده
  77. ـ سرّ الله : راز نهانی خدا
  78. ـ امینه الوحی : امین وحی الهی
  79. ـ عین الله : دیده ی خدایی
  80. ـ مکینه فی عالم السّماء : دارنده ی جایگاه در عالم آسمان
  81. ـ جمال الآباء : موجب زیبایی پدران
  82. ـ شرف الأبناء : افتخار برای فرزندان
  83. ـ درّه البحر العلم و الکمال : درّ دریای دانش و کمال
  84. ـ جوهره العزّ و الجلال : گوهر تابناک عزّت و بزرگوار
  85. ـ مجموعه الماصر العلّیّه : گرد آورنده ی یادگارهای برین
  86. ـ مشکوه نور الله : چراغدان نور الهی
  87. ـ زجاجه : شیشه وچرغدان نور الهی
  88. ـ کعبه الآمال لأهل الحاجه : کعبه آرزوهای نیازمندان
  89. ـ لیله القدر : شب قدر:مقصود از “لیلهالقدر” در قرآن فاطمه(س)استـ لیله مبارکه : شب با برکت
  90. ـ ابنه من صلّت به الملائکه : دختر آن کس که فرشتگان به او اقتدا کرده و نماز خواندند
  91. ـ قرار قلب امّها المعظّمه : آسایش بخش دل مادر بزگوارش
  92. ـ عالیه المحلّ : بلند جایگاه
  93. ـ سرّ العظمه : راز بزگی وبزگواری
  94. ـ مسکوره الظلع : پهلو شکسته
  95. ـ رضیض الصّدر : سینه شکسته
  96. ـ مغضوبه الحق : کسی که حقش غصب شده است
  97. ـ خفی القبر : کسی که قبرش پنهان است
  98. ـ مجهوله القدر : قدر ناشناخته
  99. ـ ممتحنه : آزمایش شده
  100. ـ المظلوم زوجها : کسی که هسرش ستم دیده است
  101. ـ المقتول ولدها : فرزند کشته شده
  102. ـ کوثر : صاحب خیر فراوان ، صاحب فرزندان بسیار

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

یک − یک =